Μικρά πράγματα σε τοίχους

Είμαι περήφανος για μικρά πράγματα,

στη μικρή ζωή μου.

Ένα από αυτά,

ένα βράδυ,

στη γωνιά της γειτονιάς μου,

σε μια κολώνα,

αραγμένο με κόκκινη μπογιά

Ένα σύνθημα,

policia vera drace.

Λίγο πιο κάτω κόκκινα φώτα.

Όμορφοι ίσκιοι που περιφέρονται τα βράδυα στα στενά μου,

πότε με λίγη κόκκινη μπογιά,

πότε με ένα κόκκινο κραγιόν.

Μία το κραγιόν,μία η κολώνα

εξακολουθεί να μου θυμίζει,

να ερωτεύεσαι

τα φώτα των δρόμων,

τα συνθήματα στους τοίχους,

όλους εκείνους τους ίσκιους που στήνουν άγριους χορούς,

τους φιλοσόφους που γράφουν σε τοίχους και όχι σε βιβλία,

τα γυμνόστηθα κορίτσια που καπνίζουν τα βράδυα στα στενά,

και ενίοτε κάποια γυναίκα, της κάποιας ζωής σου,

για κάποια στιγμή.

Τα φαντάσματα δεν πεθαίνουν την αυγή

Εδώ και κάμποσο καιρό,
κάποιες νύχτες,
όχι πάντα όλες,
αλλά σίγουρα πολλές,
οι ίδιοι αυτοί Ανθρωποι,
κάνουν την πόλη,
να μοιάζει με ιστορικό παράδοξο.

Είναι αυτοί οι Άνθρωποι,
που δημιουργούν,
μέσα σε σκοτεινά στενά,
αυτό που κάποιοι άλλοι άνθρωποι τρέμουν,
είναι Αυτοί που κάθε βράδυ,
φτιάχνουν ένα φάντασμα
που βολτάρει στο μαύρο ουρανό.

Το φάντασμα της αλληλεγγύης πλανιέται κάθε βράδυ πάνω από την πόλη μας.

Όλοι το νιώθουν,
άλλοι απειλητικά,
Άλλοι λυτρωτικά.
Αυτοί οι Άνθρωποι το βλέπουν καθαρά να χορεύει.
Τα μάτια Τους,στιγμιαία λάμπουν.

Ξέρουν ότι το πρώτο φως της αυγής θα το τσακίσει,
λίγες ώρες αργότερα θα έρθουν
άλλοι,
με φούλ-φέις, αλεξίσφαιρα και MP5,
να το αποτελειώσουν.

Λίγο πρίν αγγίξει το βρώμικο τσιμέντο,
θα γίνει κραυγή ελευθερίας.

Δεν θα συρθεί σε βρώμικο τσιμέντο.

Θα ξαπλώσει σαν ξαστεριά σε ερημικό νησί,
πάνω σε υψωμένες γροθιές.

Τότε το φάντασμα θα γίνει αλληλεγγύη,
διαπερνώντας κάθε νεκρό κουφάρι,
της πόλης αυτής, που το φως της μοιάζει ειρωνεία.

Τράνταγμα

Το κεφάλι σου γίνεται μπαλάκι του πινγκ-πονγκ,
που χτυπάει στους τοίχους δωματίου 3χ3.
Κάμια διαφυγή.
Κανένας για να το πιάσει.

Τραντάζεσαι με κάθε βήμα στο πλακόστρωτο.
Η άσφαλτος μοιάζει ασφαλής.
Η ψευδαίσθηση γίνεται πραγματικότητα.
Κάτι είναι και αυτό,δεν είναι;

Φαντασία και ελευθερία κουβαριάζονται στο πάτωμα.
Περαστικοί μουσαφηρέοι τις ποδοπατάνε.
Ηδονισμένος πια το βλέπεις καθαρά.
Πανσέληνος σε μαύρο τοίχο.

Μία μόνο σκέψη.
Να γαληνεύεις καθώς τραντάζεσαι, μου θυμίζουν κάτι ηχεία.
Πολύς κόπος πλέον,
να στρίβεις το τιμόνι σε κάθε στροφή.

όταν η άρνηση γίνεται...γέλιο

Την τελευταία εβδομάδα με έχει πιάσει μία άρνηση. Άρνηση να ασχοληθώ με οτιδήποτε αφορά τα οικονομικο-πολιτικα και την κρίση τους. Έχω μια ακατάσχετη επιθυμία να κάτσω σε ένα λόφο και να βλέπω σιγά-σιγά την Αθήνα να πέφτει. Τους ανθρώπους να τρώγονται μεταξύ τους. Την πόλη να πέρνει φωτιά. Να βλέπω το σύγχρονο νεοελληνικό πολιτισμό να καταβροχθίζει τις σάρκες του. Να βλέπω στην τηλεόραση πόρνους να σκίζουν τα φορολογικά ιματιά τους και να γελάω πίνοντας τρίφυλλα. Να βλέπω τη Ρώμη να πέφτει. Εχω πολύ καιρό να κατέβω δρόμο κυρίως λόγω δουλειάς. Άλλα για πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω ότι δεν αποτελώ μέρος της ιστορίας. Ο τροχός της έχει πάρει την κατηφόρα και σκανδαλιάρικα τον βλέπω να φεύγει έτοιμος να συγκρουστεί με το όχημα που διασχίζει κάθετα το δρόμο. Και γελάω...

Και δεν γελάω μόνο εγώ...

Βρέθηκα για λίγο κοντά του και καθώς η ησυχία ήταν περίσια ακουσα και αυτό να γελάει με όλα αυτά...και είπα να του κάνω παρέα...


...και με πήρε αγκαλιά και γελάσαμε μαζί για λίγο,
γελάσαμε με την καρδιά μας για την ιστορία που γράφουν οι θνητοί...

κάπως έτσι η άρνηση έγινε γέλιο

και όπου υπάρχει γέλιο υπάρχει ιστορική νίκη.

Σύνολα

 

Ο Στάθης παίρνει την πάσα από τον Κώστα και με ένα όμορφο λέι-άπ την στέλνει στο καλάθι. Μια στιγμή από τις πολλές που ξεκλέβεις στο σχολείο στα διαλλείματα προσπαθώντας ενστικτωδώς να ισορροπήσεις ανάμεσα στην επιβολή του καθηγητή και το παιχνίδι, εν μέσω μιας θυελλώδους εφηβείας. Έτσι οι φίλοι αναπτύσσουν το ουτοπικό συναίσθημα ότι θα είναι έτσι για πάντα, αυτοί από τη μία και οι άλλοι από την άλλη. Όποιοι και να είναι οι άλλοι.

Περνάνε όμως τα χρόνια και όλοι ξέρουμε πως λειτουργεί αυτό στις μέρες μας. Οι φίλοι χάνονται για διάφορους λόγους. Σχηματίζουν καινούργιες ομάδες γίνονται μέρος διαφόρων πλευρών, έχοντας ξεχάσει πολλά από τα αρχικά εμείς και τα αρχικά αυτοί. Η αλήθεια είναι ότι δεν έκατσαν ποτέ να σκεφτούν που πήγαν όλα αυτά τα χαμένα εμείς. Ούτε που κρύφτηκαν οι άλλοι. Δημιουργούν συνεχώς καινούργια σύνολα. Σύνολα που πολλές φορές συγκρούονται.

Ο Στάθης βρίσκεται ανάμεσα από επικαλαμίδες και άσπρα κράνη. Ξεκουράζεται και συζητάει πάνω στην μηχανή αγριοκοιτάζοντας περαστικούς. Ο Κώστας είναι περαστικός και ψάχνει τρόπο να γυρίσει σπίτι μετά από τόσα χιλιόμετρα και δακρυγόνα που πέρασαν από τα μάτια του. Ο Στάθης αναγνωρίζει τον Κώστα και του φωνάζει. Ο Κώστας μέσα στην χημειοζάλη του καταφέρνει να μην τον αναγνωρίσει με την πρώτη. “Ο Στάθης είμαι από το σχολείο”. Ρίξη.

Αγνοώντας συνειδητά πλέον και ο Κώστας και ο Στάθης τον παραπάνω κανόνα μένουν άναυδοι, στην στιγμιαία αυτή ρίξη του χωροχρόνου, όταν ανταμώνουν. Γίνονται μάρτυρες αυτού του παγερού κανόνα και σαν ταινία περνάνε από μπροστά τους όλα τα εμείς και όλα τα αυτοί. Για μια στιγμή σκέφτονται να κρατήσουν αυτά τα παλιά εμείς που περνάνε από μπροστά τους. Είναι πολύ αργά όμως. Τυπικότητες που ακολουθούν βάζουν απλά την ταφόπλακα.

Ο Κώστας σκέφτεται απλά ότι αν τους πήρε κανένα μάτι θα τον περάσουν για λήτη. Κανόνες του δικού του συνόλου.

Ο Στάθης συνεχίζει να μιλάει με τα υπόλοιπα κράνη. Στιγμές του δικού του συνόλου.

Ποιός αλήθεια χωρίζει τους ανθρώπους σε σύνολα;

Η ίδια τους η μνήμη μάλλον...

Τα 100 πρώτα είναι δύσκολα...

...γιατί όμως έχω κολήσει στο πληκρολόγιο και δεν μου έρχεται να γράψω κάτι για την εκατοστή πρώτη μου ανάρτηση;

Χμμ...

Ας παραθέσω λοιπόν κάποια πράγματα που πέρασαν από το κεφάλι μου κατά καιρούς(ισχνών αγελάδων) σχετικά με την διαχείρηση του περιεχομένου του ιστολογίου.
Όταν ξεκίνησα να γράφω εδώ δεν είχα κάτι συγκεκριμμένο στο μυαλό μου για το περιεχόμενο και το ύφος που θα έχει το ιστολόγιο γενικότερα. Γι΄αυτό άλλοτε είναι ημερολόγιο με απλές σκέψεις, άλλοτε φωτογραφικό άλμπουμ, άλλοτε αναδημοσίευση πραγμάτων που μου κέντρησαν το ενδιαφέρον. Ίσως τελικά αντί να γράφω σε τετράδια που γυρνάνε από χέρι σε χέρι να θέλω να τα έχω όλα μαζεμένα κάπου και προσβάσιμα απο τον οποιονδήποτε και όχι μονάχα από το κοντινό μου περιβάλλον. Επανέρχομαι λοιπόν στην διαχείρηση του περιεχομένου. Πολλές φορές σκέφτηκα να δουλέψω τα γραπτά λίγο καλύτερα και να δοκιμάσω την τύχη μου σε κανένα εκδοτικό οίκο. Αυτό κυρίως λόγο έλλειψης χρημάτων. Ευτυχώς όμως ακόμη τα βγάζω κουτσα-στραβά πέρα οικονομικά οπότε θα παραμείνω πιστός σε μια αρχή που έχω δημιουργήσει (ψυχαναγκαστική πολλές φορές) για την πάρτη μου.
Η αρχή λέει το εξής:για να καταφέρω να έχω τσιμέντο πάνω από το κεφάλι μου και το ψυγείο να καίει δικαιολογημένα ρεύμα πουλάω χρόνο με το χρόνο κομμάτι του εαυτού μου. Ξεκίνησα πριν αρκετά χρόνια με τα χέρια μου. Τα έδινα σε κάθε λογής αφεντικό σε πολύ προσιτή τιμή. Κάποια στιγμή άρχισανε να πονάνε. Διάολε λέω πώς θα παίζω μουσική και θα γράφω. Κάλμαρα τότε και άρχισα να πουλάω γνώση και μυαλό για να ξεκουράσω λίγο τα χέρια, ίσως και γιατί έτσι τα έφερε η τύχη. Απλά βασικά πράματα, όχι επιστημοσύνη. Έλα όμως που το μυαλό είναι δυναμικό και όχι στατικό και επηρεάζεται από αυτά.Δύσκολη ισορροπία να πουλάς αυτά που με κόπο έχεις μάθει και να μην σε πέρνει η μπάλα της άρχουσας σκέψης και συμπεριφοράς. Προσπαθώ τουλάχιστον να μην πουλάω κριτική σκέψη.Βγαίνει λοιπόν το ψωμί. Μπαίνω τότες στον πειρασμό (που έλεγα),σε κάποια στιγμή απουσίας ισορροπίας, να πουλήσω την κορονίδα της ύπαρξης ενός ανθρώπου. Την σκέψη που κρίνει και ορίζει σύμπαντα (τα δικά του ο καθένας), τη ψυχή και τα συναισθήματα που μέσα από κάθε τέχνη πέρνουν μορφη χειροπιαστή. Τότες ήτανε που είπα. Όχι. Ούτε κουλτουριάρης, ούτε διανοούμενος. Όχι λόγω λάιφ-στάλιν. Λόγω αρχής. Όταν θες να λες ότι κάνεις τέχνη δεν την πουλάς, την δίνεις απλόχερα στον κόσμο ειδικά αυτές τις εποχές που τα μέσα είναι πιο προσιτά για τον καθένα και η αντιεμπορευματική (η γνήσια δλδ) τέχνη στο περιθώριο. Εδώ να τονίσω ότι δεν μπαίνω στην σκέψη αν αυτά που γράφω και φωτογραφίζω είναι τέχνη. Δεν με ενδιαφέρει αν είναι ή όχι. Υπάρχουν αρκετοί εκεί έξω ειδικοί έτοιμοι να απαντήσουν ναι ή όχι χωρίς να τους ρωτήσει κανείς. Έχει να κάνει με το ότι αυτά βγαίνουν από εντός μου. Και κάπως έτσι πιστεύω είναι η τέχνη, ικανή να δημιουργηθεί από και σε κάθε άνθρωπο που αισθάνεται.

Κάπως έτσι λοιπόν ξεκίνησε αυτό εδώ το ιστολόγιο. Να δούμε που αλλού θα μας πάει...


υ.γ. το όνομα strange avenger δημιουργήθηκε στο κεφάλι μου εκείνο το Δεκέμβρη γιατί αυτό θέλαμε...ΕΚΔΙΚΗΣΗ.

υ.γ.2 και ακόμη τη θέλουμε για πολλούς περισσότερους λόγους από τότες...