Attica square

Οι φασίστες χθες δεν προλάβαν να αλλάξουν και κατεβήκαν με τα ρούχα της δουλειάς.






Η ανδρεία του Έλληνα σε όλο της το μεγαλείο!



Αλληλεγγύη
Αξιοπρέπεια
Διεθνισμός

Τρείς λέξεις που λείπουν από την ηθική του Έλληνα.

Μια μικρή ιστορία καθημερινής οικονομικής κρίσης

Αυτός αποκρίθηκε, με αυτήν την στα αρχίδια μου εμένα σιγουριά: κοίτα κάνε τα κουμάντα σου γιατί από Νοέμβρη μειώνεται η δουλεία.Δεν τον ενδιέφερε αυτό που ξεστόμιζε.Περνούσε τόσα χρόνια άνετα χωρίς άγχος για χρήμα, όντας μικρομεσαίος επιχειρηματίας στον ελλαδικό χώρο. Δηλαδή άλλος ένας άχρηστος νεόπλουτος Ελληνας.Φυσικά αυτή τη φορά μετέφερε το βάρος της ύφεσης στους υφιστάμενους. Είπαμε κρίση, όχι όμως και να μειωθούν τα κέρδη μας. Δεν θα έχανε αυτός τα ταξιδάκια του για την επιβίωση κάποιου που δεν ήταν και φιλαράκι του ακριβώς.Εντάξει τώρα, ότι υπεραξία κλάπηκε, ότι ένσημα και υπερωρίες, περασμένα ξεχασμένα τώρα. Είπαμε κρίση!
Αναψα τσιγάρο και χάζεψα την Αθήνα από ψηλά. Πέρασαν από το μυαλό μου όλα εκείνα τα θέλω, τα όνειρα, τα σχέδια που έκανα πριν από χρόνια για την ηλικία που είμαι τώρα. Τα απαξίωσα αμέσως. Ίσως τελικά να είχαν αξία όταν θα πραγματώνονταν σε έναν υγιή κοινωνικό κύκλο.Καμία αξία όσο περιβάλλεσαι και εξουσιάζεσαι από βλάκες. Τώρα;

Εγώ με τη σειρά μου οφείλω να ειδοποιήσω τους παρακάτω ενδιαφερόμενους:
τον ιδιοκτήτη που νοικιάζω
την ΔΕΗ
την ΕΥΔΑΠ
την εταιρία τηλεφωνίας
την διαχειρήστρια της πολυκατοικίας
το βενζινάδικο της γειτονιάς
τον ιδιοκτήτη του σούπερ-μάρκετ
τον περιπτερά
να κάνουν τα κουμάντα τους γιατί από Νοέμβρη μειώνεται η δουλειά μου.

Άλλη μια μικρή ψηφίδα, στο ψηφιδωτό ενός συστήματος που αναδιαρθρώνεται βίαια,αλλά κανείς δεν λέει να το σταματήσει...έστω και με τη βία πλέον.

Prince of Persia

Θέλω λίγη άμμο,όχι μάλλον πολύ άμμο.
Έναν αέρα να την σηκώνει και ένα μάυρο μαντήλι στο προσωπό μου.
Έναν αμμόλοφο να με περιμένει, για να μου απόκαλύψει τους συντρόφους του που στέκουν πίσω του.
Μαχαίρια ασσασίνων στη ζώνη μου, φίδια στον καρπό μου.
Τον ήλιο να με τυφλώνει, κάνοντας τα μάτια μου να βλέπουνε οράματα από άλλους κόσμους.
Το φλασκί μου άδειο και το άλογο μου νεκρό.
Την Βαβυλώνα πίσω μου να καίγεται.
Το βήμα μου ανύπαρκτο να περιμένει να γεννηθεί.
Ακίνητο το σώμα.
Αεικίνητο το μυαλό.

Το σπάω.

Γυρνάω το κεφάλι,σε κοιτάω στα μάτια.
Αυτό και μόνο.
Γενάει ένα βήμα.
Τρέχουμε τώρα,μέσα στους αμμόλοφους.
Μας κυνηγάνε.
Δεν κατάλαβα πότε απλωσες το χέρι, μα τώρα το κρατάω γερά.
Σαν να βασίζεται η ζωή μας όλη από αυτό, κανουμε τραμπάλα διασκεδάζοντας την φυγόκεντρο των κορμιών μας.
Μας κυνηγάνε.

Μην κοιτάς πίσω.Το βλέμμα σου είναι ακριβό για να το δωρίσεις στους πίσω.
Σε λέω,

Έρωτα
Συντρόφισσα
Φίλη

Και όλα αυτά με ένα σου βλέμμα, ικανό να με κάνει,

να ζήσω στην άμμο,
να μην βγάλω το μαντήλι από το πρόσωπο μου,
να αψηφίσω τον ήλιο που με τυφλώνει,
να χύσω το νερό από το φλασκί μου, αγιασμό στο νεκρό μου άλογο
να κάψω όλες τις Βαβυλώνες
να τρέξω
να βρω

Το Βλέμμα σου.

!!!

Ελπίζω ο επόμενος homo-κάτι στην σειρά της εξέλιξης να μπορεί να δεχτεί το ελευθεριακό του έρωτα στο αίμα του και όχι απλά στη λογική του...

Μια σταγόνα

Κάπου εκεί ανάμεσα από τα σύννεφα βρίσκεται μια μικρή σταγόνα. Ο Νόμος της βαρύτητας την τραβάει να πέσει. Αυτή όμως αρνήται. Πως μπορεί να δεχτεί να καταλήξει στο πλαστικό λούκι ενός τσιμεντένιου μπαλκονιού, όταν έχει μάθει να ζει ανάμεσα από τα σύννεφα.Προτιμάει να εξατμιστεί παρά να υπακούσει στο Νόμο.

Μια ακόμη μέρα αντίστασης, που δεν λέει να βρέξει,με βρίσκει σε ένα τσιμεντένιο μπαλκόνι να κοιτάω το λούκι.Πόσες και πόσες σταγόνες λίγησαν, απλά για να γεμίζουν λούκια. Ως πότε;

Ένα μικρό απόγευμα στη Σάμο

Απόγευμα.Γυρνάω το κουμπί της κονσόλας στην θέση off.Μικρά πράσινα και κόκκινα λαμπάκια, πεθαίνουν,αργά.Τους έδωσα ζωή για δώδεκα ώρες σήμερα.Τώρα ξεκινάει η δική μου, για λίγο.
Βγαίνω από την αίθουσα.Στην αυλή κοκτέιλ πάρτυ.Αρπάζω ένα ποτήρι κρασί.
Θέλω να μου δώσω λίγο χρόνο για να παρατηρήσω τον κόσμο.Η παρατήρηση κρατάει μισό ποτήρι.Τίποτα το ενδιαφέρον.Αναμενώμενο.Καλοντυμμένοι μεσήλικες, που έχουν κάνει κάτι με τη ζωή τους, ή τέλος πάντων έτσι πιστεύουν.
Γυρνώντας στο δωμάτιο προτιμώ να σκαρφαλώσω από το μπαλκόνι και να μπω.
Απλά και μόνο για την μικρή διατάραξη της τάξης μου.Κολλάω ένα,δύο,τρία χαρτάκια.Φεύγω ξυπόλυτος για την παραλία.
Ο ήλιος έχει πέσει και το γεμάτο φεγγάρι αρχίζει να χρωματίζει τα μαύρα νερά.Η παραλία είναι άδεια.Χαζεύω το χορό που έχουν στήσει κάτι σύννεφα με το φεγγάρι.
Βγάζω μαγιό και βουτάω στο μαύρο του νερού.Ειλικρινά χαμογελάω.
Λίγο αργότερα με πετυχαίνω ανάμεσα σε μια αμμουδιά και κάτι συρματοπλέγματα.Αεροδρόμιο δεξιά,παραλία με κυματοθραύστες αριστερά.Εικόνες από Νορμανδία σε φιλμ. Σκοτάδι. Φώτα αυτοκινήτων πλησιάζουν και απομακρύνονται με μεγάλη ταχύτητα.Μέσα από το σκοτάδι ξεπροβάλλουν φιγούρες που τρέχουν. Κάνουν την βραδινή γυμναστική τους.Παράξενοι αυτοί οι βόρειο-ευρωπαίοι.Νιώθω ότι ζω μέσα στο Mullhollland Drive.Είμαι 24 καρέ σε κάθε δευτερόλεπτο.Ενδιάμεσα δεν υπάρχω.Κρύβομαι ανάμεσα στα καρέ. Παράξενο σκοτάδι,παράξενη ησυχία. Η ησυχία σπάει από ενα αεροπλάνο που προσγειώνεται. Γυρνάω στο ξενοδοχείο.Δεν θέλω να μπω στο δωμάτιο.Περιμένω σε ένα πεζούλι,καπνίζοντας, τον πιτσαδόρο. Πότε δεν γούσταρα τα λόμπυ των ξενοδοχείων. Τρώω και βάζω μια αδιάφορη ταινία στο λάπτοπ για να με πάρει ο ύπνος. Με παίρνει.
Ξυπνάω, ανάβω τσιγάρο. Ο ήλιος δεν έχει βγεί ακόμα. Το φεγγάρι κρεμασμένο πάνω από το αεροδρόμιο,κάνει την σύνδεση με την προηγούμενη νύχτα στον εγκέφαλο μου. Φεύγω από το δωμάτιο.Φοράω το καπέλο μου στραβά.Είμαι ο Τζέσυ Τζέιμς σήμερα.Δεν έχει σκοτωμούς η μέρα.Απλά πάω να δώσω ζωή στην κονσόλα μου. Καλημέρα.