SOLINESS

Τι και αν;

Τι και αν δεν γνωρίσαμε δικό μας σπίτι;

Τι και αν χάσαμε την πλατεία στην παλιά την γειτονιά;

Τι και αν ο χωμάτινος δρόμος στην γειτονιά απέκτησε άσφαλτο;

Τι και αν έχω 15 χρόνια να σε δώ;

Τι και αν έχω κάτι μήνες να κλωτσήσω μπάλα;

Τι και αν πλέον το 8ωρο μας φένεται μικρό;

Τι και αν αρνηθήκαμε τις περγαμηνές των σοφών μέσα σε περιστύλια;

Τι και αν χάσαμε φίλους και γνωστούς;

Τι και αν χάσαμε την μαγεία της εξερεύνησης του κόσμου;

Τι και αν χάσαμε όλα τα κορίτσια που ερωτευτήκαμε;

Τι και αν χάσαμε τους δρόμους που τόσες φορές περπατήσαμε στην βροχή;

Τι και αν χάσαμε το τρένο της γενιάς μας;

Τι και αν χάσαμε τις τέχνες μας;

Τι και αν χάσαμε τις γνώσεις μας;

Τι και αν χάσαμε το δάσος που μας ηρεμούσε;

Τι και αν χάσαμε την παραλία που χαζέψαμε το πιο ωραίο ηλιοβασίλεμα του κόσμου;

Τι και αν χάσαμε τον χρόνο μας, τον δικό μας χρόνο;

Τι και αν χάσαμε την υγεία μας, στην ψυχή και στο σώμα;

Τι και αν κάποιες φορές χάσαμε το μυαλό μας;

Τι και αν κάποιες φορές χάσαμε τον δρόμο στη ζωή μας;

Θα τα ξανακερδίσουμε, πίστεψέ με.

Άρκεί να μην χάσουμε άλλους συντρόφους από δίπλα μας.

CCTVC

Μην σας παρασύρουν τα δέντρα, δεν βάλαν κάμερες ακόμη στα δάση...

...αυτές βρίσκονται στης πόλης το κέντρο που λέει και το τραγούδι,

...και τραβήχτηκαν κοντά στο ναό της δημοκρατίας (σε εκείνον το διάσημο κάδο)

υ.γ.1 κυρ αστυνόμε μπορείτε να με συλλάβετε τώρα που τόλμησα να φωτογραφίσω τα εργαλεία της δημοκρατίας σας...

υ.γ.2 Closed Circuit TeleVision Camera

Μια ρωγμή

Ακόμη και μέσα σε μια φυλακή, όταν νιώθεις μακρυά από κάθε δικιά σου γη και ουρανό...

...μια μικρή ρωγμή μπορεί να σε φέρει κοντά τους...

...ούτε ποινικοί, ούτε πολιτικοί...

Τ. Λειβαδίτης: Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη και
για το δίκαιο.
Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα
ματώσουν απ΄τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες - μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
Κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζει την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνουνται στη νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω από τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν΄αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη
ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ΄απαρνηθείς τη λάμπα σου και το ψωμί σου
Θ΄απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις κι ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν΄ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ,
να κοιτάς έν΄ άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμένος πάνω απ΄το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
Να την ακούς να σου λέει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ΄αποχαιρετήσεις όλ΄αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου,
για όλα τ΄άστρα, για όλες τις λάμπες και
για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή
και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη,
τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου
θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη .
Κι΄ όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελλιού σου με το δάχτυλο
απ΄τ΄άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν΄ ασπρίζουν
τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
Αφού όλο και νέοι αγώνες θ΄ αρχίζουνε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό
γράμμα στη μάνα σου
Θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ΄αρχικά του ονόματος σου και μια λέξη : Ειρήνη
σα ναγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ΄ολάκαιρο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ΄την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν΄ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που
τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.


Υ.Γ. Αφιερωμένο στους γκεμπελίσκους της εξουσίας που παίζουν με το μυαλό και την ψυχή ανθρώπων. Νίκο κουράγιο...

Οι δύο διαστάσεις του μαύρου

Φοράς αυτό το ακριβό το μαύρο το εσώρουχο,
ξυπνώντας στα μαύρα τα σεντόνια.
Περιτριγυρίζεσαι από μαύρα ξύλινα έπιπλα
και μαύρους καναπέδες από δέρμα.

Σε μια μαύρη κούπα πίνεις τον πρωινό εσπρέσσο.
Έτρεξε από μία μαύρη καφετιέρα πνιγμένη στο ντιζάιν.
Και αυτή και το σπίτι όλο.
Ανοίγεις καρνταρόμπα.

Φοράς το μαύρο σου κοστούμι με μια γραβάτα μαύρη,
φτιάχνεις κόμπο στη γραβάτα που όνομα από μαύρο μέρος έχει,
Αλκατράζ.
Μαύρος χαρτοφύλακας και έφυγες για το γραφείο.

Το μαύρο τετρακίνητο ζεσταίνεται στο σκοτεινό γκαράζ.
Κλείνεις πόρτα, αφήνοντας απ΄εξω το θόρυβο.
Φτάνεις στο γραφείο.
Είσαι έτοιμος, για μια ακόμη μέρα, να καθορίσεις την ζωή πολλών.

Παραγγέλνεις καφέ από το τηλέφωνο.
Πρέπει να παραμένεις ξύπνιος και σβέλτος.
Αλήθεια πρέπει;

----------------

Φοράς ένα εσώρουχο που δεν σε ενδιαφέρει το χρώμα,
είναι τρύπιο.
Δεν είσαι σέξυ.Δεν θες.
Η πόλη αυτή σου έχει σκοτώσει τον έρωτα.

Κοίτας τον ουρανό.
Μαυρίλα, πάει να βρέξει.
Θα είναι δύσκολη ή μέρα στη δουλεία.
Φτιάχνεις έναν φραπέ.

Ντύνεσαι μια φόρμα και ένα φούτερ, μαύρα.
Καβαλάς το παπί και φεύγεις, μαύρο.
Ψιλοβρέχει, φόρας κουκούλα, μαύρη.
Οι κόρνες των φορτηγών σου πέρνουν το κεφάλι.

Φτάνεις στην δουλειά.
Πολλές παραγγελίες πρέπει να παραδώσεις.
Η μυρωδιά από τις φρεσκοψημμένες τυρόπιτες σου τρυπάει τη μύτη.
Πεινάς.

Δεν προλαβαίνεις όμως να φας.
Παίρνεις την πρώτη παραγγελία.
Δεν νιώθεις έτοιμος τον κόσμο ν' αντιμετωπίσεις .
Πρέπει όμως.

Φορτώνεις το παπί καφέδες και ξεκινάς.
Φτάνεις στον προορισμό τον πρώτο.
Μπαίνεις ευγενικά σε ένα γραφείο.
Καλημέρα, καφές, ρέστα, μπουρμπούρι, λίγο.

----------

Και εγώ σας είδα έκει στο γραφείο, εκείνη την στιγμή, τους δυό σας.
9.05
Το ρολόι.

Μια απειροελάχιστη στιγμή στο χώρο και στο χρόνο,
γεννάει το μεγάλο κοινωνικό ρήγμα,
που κανείς δεν χαμπαριάζει εκεί τριγύρω έτσι πρωί που είναι.

Εγώ, εκεί σε εκείνο το γραφείο, περαστικός καθώς ήμουν συλλογιέμαι.
Σκέφτομαι εκείνο το γκράφιτι στον τοίχο απ΄ έξω,
που κάποιοι οργισμένοι φιλόσοφοι των δρόμων έγραψαν.

---------

Ή με τις κουκούλες ή με τις γραβάτες.

...το ρήγμα δεν έχει κλείσει.