Μπουκάλα όχι μονόπολη

 Αρχίζω και πιστεύω ότι η συνεχόμενη έκθεση σε κάθε λογής άρθρα και σχόλια από το μνημόνιο και μετά έχουν κάνει σμπαράλια την όποια (συν)γραφική μου ικανότητα, είτε επειδή αυτά που διαβάζω είναι απλά άψογα ως ιδέες  και γραφή, είτε γιατί κάποια άλλα που διαβάζω είναι εντελώς για τον πούτσο. Όλο αυτό έχει δημιουργήσει ένα τεχνητό θόρυβο στον εγκέφαλο μου και σε αυτά που θέλει να πει. Από τη μια νιώθω ότι υπάρχει μια πληρότητα με τα καλά που διαβάζω και ότι λίγο πολύ αυτά που ήθελα να πω ειπώθηκαν και από την άλλη η υπέρμετρη αρθρογραφία έχει καταστήσει την αντικαθεστωτική πράξη μουσειακό είδος. Διαβάζεις με ρυθμούς υπερκατανάλωσης, σπάνια τα χωνεύεις και ακόμα πιο σπάνια δραστηριοποιείσαι εναντίον της παθογένειας που διαβάζεις. 

 Είναι πολλά,θα μου πεις, αυτά που συμβαίνουν. Ναι είναι πολλά. Πάντα ήταν πολλά. Απλά τώρα αποφάσισες να ρίξεις μια ματιά και να μάθεις τι συμβαίνει γύρω σου. Πάντα οι μπάτσοι βαράγανε, πάντα οι φασίστες έσφαζαν μετανάστες,πάντα τα αφεντικά γαμούσαν τους υπαλλήλους και πάντα οι κυβερνήσεις ψήφιζαν απαράδεκτους νόμους που ψαλίδιζαν σιγά σιγά την ελευθερία σου. Αν δεν με πιστεύεις ψάξε μόνο σου παλαιότερες ειδήσεις και αρχεία και δες. Δεν θα σου πω εγώ που, δεν είμαι δημοσιογράφος ούτε θέλησα  ποτέ να γίνω, το μπλόγκ αυτό μεταφέρει απλά προσωπικά βιώματα των πολιτικοκοινωνικών συνθηκών και του έρωτα (γιατί πολιτική χωρίς έρωτα είναι...αυτό που βλέπεις στις ειδήσεις των 8).

 Ίσως να σε ξενίζει στη εποχή των μνημονίων η τρομερή επίθεση σε οτιδήποτε έχει να κάνει με χρήμα (είτε ως μισθός είτε ως αποταμίευση ή επένδυση) και ιδιοκτησία (των μεσαίων-κατώτερων στρωμάτων). Τι ακριβώς περίμενες να συμβεί όταν βάσισες την ζωή σου σε αυτά που τα ελέγχουν άλλοι (που όπως έχει δείξει και η ιστορία δεν σε έχουν και σε μεγάλη υπόληψη). Είναι σαν να έχουν μαζευτεί πέντε πιτσιρίκια να παίξουν μονόπολη, η μάνα να τους δίνει το κουτί με το παιχνίδι μπας και βάλουν λίγο κώλο κάτω γιατί έχουν κάνει το σπίτι άνω κάτω, τα αφήνει να παίξουν και στις εννιά το βράδυ επειδή είναι ώρα για ύπνο και έχουν και σχολείο αύριο να μαζεύει το παιχνίδι και τα πιτσιρίκια να μένουν με αυτό το βλέμμα που λέει ''μας γάμησες τώρα, πάνω που νίκαγα''. Έτσι και αυτοί που εσύ έχεις βάλει πάνω από το κεφάλι σου έχουν ένα παιχνίδι που εσύ όπως και τα πιτσιρίκια πιο πάνω πιστέψατε ότι είναι αληθινό,  στο δίνουν να παίξεις και όταν δεν γουστάρουν τα μαζεύουν όλα και κάτσε εσύ να λες ότι νίκαγες. Αντί βέβαια να πάρεις τους φίλους σου και να φτιάξετε ένα άλλο παιχνίδι και να γουστάρετε τη βραδιά, προτιμάς να παρακαλάς να σου φέρουν την μονόπολη πίσω, λες ότι έφταιγε η Ελενίτσα που ενώ της έτυχε κάρτα για να πάει στο τετραγωνάκι της φυλακής δεν πήγε και για αυτό μας πήρανε την μονόπολη γιατί δεν παίζαμε δίκαια. Ε κάτσε παρακάλα να δούμε τι θα γίνει. Μετά το πολύ πολύ να δείρεις και την Ελενίτσα και στα 18 να ψηφίσεις τα αυγά. Στην παραπάνω παρομοίωση μπορεί κάποιος να δει μακροσκοπικά λίγο πολύ την ελληνική ιστορία από το 1821 και μετά.Μπορεί ακόμα να δει και το μέλλον με την ρώτα που έχουμε χαράξει. Απλά.

 Για αυτό σας λέω χωρίς να χρειαστεί να γράψω αρκετά. Μπουκάλα όχι μονόπολη.

Είναι απόγευμα πια

Είναι απόγευμα πια. 

Κοιτάω απλά τον ουρανό.

Είναι αυτό το πορτοκαλί ακολουθούμενο από ένα βαθύ μοβ στον ουρανό που σου φέρνει το τέλος του Οκτώβρη, οι σταγόνες της βροχής που φέρνει κάποιος νοτιάς και το κρυφτό του ήλιου με τα σύννεφα, σαν να προσπαθεί να σου πεί θα λείψω για λίγο αλλά ποτέ δεν θα φύγω. Θα ανεβαίνω να βλέπω τι κάνεις, θα απλώνω παλέτες χρωμάτων στον ουρανό. Πρώτα τα θερμά και ύστερα τα ψυχρά. Ο αέρας να σε αγκαλιάζει στην αρχή ζεστά και μετά όλο και πιο κρύα. Στο τέλος μαύρο και μια παγωνιά πρωινή, λίγο πριν έρθω να σε ζεστάνω πάλι. 

Συνεχείς παρομοιώσεις και μεταφορές από ένα πλανήτη που προσπαθεί να μας θυμίσει με τις πιο ποιητικές των διαθέσεων τον κύκλο της ζωής. Αυτό που ήταν, αυτό που είναι, αυτό που δεν θα είναι μα θα ξανάυπάρξει. 

Εμείς επιμελώς συνεχίζουμε να κοιτάμε οθόνες μέσα σε τσιμεντόκουτα δικαιολογώντας το μαύρο χιούμορ της εξελικτικής θεωρίας και της φυσικής επιλογής.

Όπου να ναι θα βγει ένας ακόμα φασίστας σε κάποια παραθυροθόνη.

Έχουμε χάσει το όμορφο σε αυτή τη μικρή γωνιά του γαλαξία

και πια έχει βραδιάσει.

Αγαπάτε αλλήλους

Αναρχικές και αντιεξουσιαστικές τάσεις παρατηρήθηκαν σε πλήθος πιστών έξω από το θέατρο χυτήριο εχθές το βράδυ. 
Η αρχή έγινε με το ''αγαπάτε αλλήλους'', αγαπημένο σλόγκαν των απανταχού χριστιανών,το οποίο και αφορίστηκε μπροστά στα μάτια ιερέων και αστυνομικών.Με αυτή την πράξη οι πιστοί είπαν ένα κατηγορηματικό όχι στις εντολές από τα πάνω.
Έντρομη η νέα τάξη πραγμάτων παρακολουθούσε τους πιστούς να γκρεμίζουν λιθαράκι προς λιθαράκι τη διδασκαλία του ποιμένα τους, του Χριστού. 
Το περίεργο είναι ότι αφορμή για αυτή την παλλαϊκή αγανάκτιση στάθηκε η προβολή σε καλλιτεχνικό έργο μιας υποτιθέμενης ομοφυλοφιλικής τάσης του σκληρού πυρήνα της οργάνωσης ''Εν Χριστώ αδελφοί''. Τα πρόβατα ήταν τόσο σίγουρα για την ετεροφυλοφιλική φύση του πυρήνα που στο όνομα του ήταν έτοιμοι "να γαμήσουν και να δείρουν ομοφυλοφιλικά κωλαράκια"(!!!).
Τελικά αρκέστηκαν στο να δείρουν ένα κάποιο τυχαίο δημοσιογράφο ευρέως διαδεδομένης εφημερίδας που προμόταρε προεκλογικά τους φορείς του ρατσισμού. 
Ο πολιτικός σουρεαλισμός στο μαγευτικό Ιράν της μεσογείου συνεχίζεται...

Για τους κρυμμένους ήρωες

Γράφω 

Πατάω με βία τα πλήκτρα

ίσως λιγότερη

ίσως περισσότερη

από γκλόπ και τίζερ

σε σώμα αντιφασίστα 

εικόνα σε φάκελο ιατροδικαστή

και ράφι

Γράφω για τους δικαστές

ίσως όχι όλους

ίσως και όλους

που στεριώνουν την τυραννία

στον τόπο που την γέννησε

εικόνα βαρβάρων 

με χρυσές καδένες

και αρρωστημένη σιγουριά αλάθητου

Γράφω για τους μπάτσους

ίσως όχι όλους

ίσως και όλους

που στο αίμα τους κυλάει 

ο φασισμός

και με αίμα τρέφονται

εικόνα τόσο οικεία 

σε αυτά τα μέρη πια

Γράφω για τους κατοίκους

ίσως όχι όλους

ίσως και όλους

που ακατοίκητο έχουν το κεφάλι

και ρητορεύουν με αλαλαγμούς

εικόνα σβάστικας 

στο χέρι τους

να την δείχνουν με 

ρουφιάνου κρυφό καμάρι

Γράφω για τους δημοσιογράφους

ίσως όχι όλους

ίσως και όλους

που σε ερμάρι κλείνουν την αλήθεια

και με ευλάβεια πεοθυλασμού

το κουτάλι που τους ταΐζει

γλείφουν

εικόνα ανέραστων στην κάμερα

νευρωτικών ψευτών 

στην πένα

Θα γράψω και για όλους τους άλλους

που μένουν έξω από τις παραπάνω σούμες

και το μετωπό τους καθαρό το έχουν

ίσως λίγο λερωμένο με αίμα

που οι σταγόνες του 

ποτίζουν τους κήπους του μέλλοντος

τις Εδέμ

των μικρών

των ταπεινών 

των αξιοπρεπών

των αληθινών

των ταξιδευτών των ονείρων

την ελπίδα που πάντα υπάρχει ανάμεσα 

στα αιμοσταγή κώματα

και τις φρικιαστικές τελείες 

των βιβλίων της ιστορίας

εκεί καλά κρυμμένοι ζουν οι ήρωες μου.

Μικροαστέ

Γελάω με σένα
μικροαστέ
που νόμιζες ότι η φτώχεια
βρίσκεται μόνο στα ντοκυμαντέρ του Εξάντα

Γελάω με σένα
μικροαστέ
που νόμιζες οτί το σπίτι από τα ικέα και το αυτοκίνητο με τα δερμάτινα
θα σε κάνουν  αστό

Γελάω με σένα
μικροαστέ
που νόμισες οτι θα πλουτίσεις από το χρηματιστήριο
και τώρα είσαι έτοιμος να πιστέψεις ακριβώς το ίδιο παραμύθι και για τα πετρελαιά σου

Γελάω με σένα
μικροαστέ
που προσκυνάς την Τρέμη
αλλά σε ενοχλούν τα τούρκικα τα σίριαλ μετά

Γελάω με σένα
μικροαστέ
που νόμισες ότι οι εκλογές θα άλλαζαν τον κόσμο
ας κοίταγες απλα τον τοίχο με τα αλφάδια στην γειτονιά σου

Γελάω με σένα μικροαστέ
που σαν σου πήραν τα λεφτά
κτήνος έγινες
οχι προς αυτόν που στα πήρε αλλά στο διπλανό σου

Γελάω με σένα μικροαστέ
που κυνηγάς μαυρηδερούς
αλλά η κοινωνία που φτιάχνεις
ειναι χειρότερη από κάθε υποσαχάριο κράτος

Κλαίω με μένα
μικροαστέ
που σε αφήνω να μου διαλύεις τη ζωή
μέρα με τη μέρα...

Επιστροφές

Τόσος καιρός μακρυά από αυτό το μη τόπο του ιστολογίου, έγιναν πολλά, το ξέρεις και το ξέρω,τα έζησες και τα έζησα, τι παραπάνω περιμένεις τώρα από μένα;

Η πραγματικότητα έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις φαντασίες αυτές, τις εφιαλτικές,τις άρρωστες εξουσιαστικές.
Δεν θα σου σχολιάσω. Κράταγα απόσταση να γράψω καθαρά αλλά όλο και κάτι καινούριο συμβαίνει που σε κάνει να ξεχνάς το προηγούμενο.

Δεν χωράνε ποιήματα.Ίσως...

Στο δελτίο των οκτώ αντιμετωπίζεις τον φόβο μιας κάποιας γοτθικής λογοτεχνίας.Θες να τα βάλεις κάτω να πεις κάτσε ως εδώ κτλ. δεν προλαβαίνεις. Σαν λερναία ύδρα πας να κόψεις κεφάλι κ βγαίνουν κ άλλα.

Η διπλανή πόρτα κρύβει τον φίλο, μπορεί και τον εχθρό αλλά πρεπει να την χτυπήσεις και να δεις τι απο τα δύο κρύβει...

Θα ξαναγράψω ελπίζω να ξανάδιαβάσεις...

Ελπίζω να διαβάζεις, να ερωτεύεσαι, να χορεύεις, να κοιμάσαι, να λουφάρεις, να ακούς, να αγκαλιάζεις, να καις, να σπας, να μην ξεχνάς...