Ένας χρόνος μνημόνιο, μια ζωή μαλάκας.

Πλέον η αντιμνημονιακή πολιτική απέκτησε άξονα. Το απεχθές χρέος. Προφανώς συνέβαλε πολύ και το ντοκυμαντερ Debtocracy. Πλέον όλο και πιο πολύ ακούγεται ότι αυτό θα μας σώσει. Δεν ξέρω αν το να διαγραφεί ακόμα και όλο το χρέος του κράτος θα αλλάξει τρομερά τους κοινωνικούς συσχετισμούς. Δεν θα γίνουν οι φτωχοί πλούσιοι και τα ίδια ανθρωπόμορφα όντα που ελέγχουν την κοινωνία θα συνεχίσουν να την ελέγχουν. Μπορεί να αυξηθούν τα υλικά αγαθά που θα μπορεί κάποιος να συγκεντρώσει. Άληθεια μετά από όλα όσα γίνανε τον τελευταίο χρόνο κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να κριτικάρει τον ίδιο τον τρόπο ζώης που είχαμε κ χάσαμε ή θα χάσουμε.

Άλήθεια πόσο στοιχίζουν τα όνειρα;
Πόσο στοιχίζει να τα κυνηγήσει κάποιος;
Τι όνειρα είναι αυτά;
Περιλαμβάνουν το συλλογικό;
Τον διπλανό;

Η μεγαλύτερη ήττα που πάθαμε ήταν ότι μάθαμε να βάζουμε την οικονομία πάνω από όλα.
Μάθαμε για δείκτες, για σπρέντς, για δημοσιονομικό έλλειμα και ένα σωρό άλλους όρους.

Άλήθεια αυτή η γνώση μας έλλειπε;

Ο Τhoreau στριφωγυρίζει στον τάφο του.
Ο Γκάντι πλέκει ζιπουνάκια δεύτερο σύννεφο δεξιά και γελάει.
Ο Τσε Γκεβάρα χαράζει ονόματα σε σφαίρες.
Ο Αινστάιν έχει πονοκέφαλο.

Ένας αβορίγινας πετάει το θήραμα στη φωτιά κοιτάει τα άστρα από πάνω και συζηταέι χαμογελαστός με τους συντρόφους του. Μάζι το πιάσανε. Μαζί θα το φάνε.

Ολα αυτά που σε απασχολούν ανάγονται στην ανταλλαγή χαρτιών με φίρμα(είτε δημόσια, είτε ιδιωτική) που έρχονται σπίτι σου και συ τα ανταλλάσεις με χαρτιά που έχουν πάνω νούμερα.

Αυτός είναι ο πολιτισμός σου.

Και μόλις τελειώσουν τα χαρτιά πάντα θα υπάρχει ένας 44χρονος σε κάποια Ομόνοια να μας δείξει οτί μόνο στα χαρτιά βρίσκεται ο πολιτισμός σου. Και όταν σωθούν αυτά καταστρέφεται και αυτός.

Την επόμενη φορά που θα αναλογιστείς την απόκλιση του προυπολογισμού και της ανάπτυξης, ρίξε και μια σκέψη για την απόκλιση της ζωής σου από τον φυσικό τρόπο ζωής ενός θυλαστικού, ενός Ανθρώπου.

Το σύστημα είναι τόσο σκληρό όσο ένα κομμάτι βούτυρο. Εσύ είσαι τόσο αδύναμος όσο ένα μαχαίρι.

Καλό σου απόγευμα.

Για το Ρασούλη, τον Παπάζογλου, το Σάντα, το Βέγγο...

Μας μεγάλωσαν, μας έμαθαν να βλέπουμε, να ακούμε, να γευόμαστε, να αγγίζουμε, να ζούμε με αξιοπρέπεια.

Τώρα ήρθε η στιγμή να την κάνουνε.

Μας αφήνουν μόνους με τα θεριά.

Πόλλοι ταλαντούχοι διεκδικούν την θέση τους.

Από ήθος όμως;

Μας αφήσατε στα δύσκολα όμως ρε Άνθρωποι...

...όπως κάθε καλός δάσκαλος τον μαθητή του.

Ευχαριστούμε για όλα και δεν είναι λίγα.

Προσπαθούμε ακόμα.

Ψιλά γράμματα

Θυμάσαι πιστεύω πως είναι να γυρνάς μέσα στην πόλη χωρίς σκοπό.
Η ενοχή σου κάθεται στο στήθος όπως την γύρη τώρα που μπαίνει η άνοιξη.
Μέχρι να φταρνιστείς και σαν μίξα να χυθεί στον τοίχο και να γλιστράει προς τα κάτω
αργά βασανιστικά σε διάφορα σχήματα που θα ζήλευε και ο Νταλί.
Στην τελική καλύτερα αυτή παρά τα μυαλά σου.

Αφού σου βγεί και η ενοχή μένεις ελεύθερος χωρίς σκοπό.

Μη ρωτάς γιατί.

Έψαξες για σκοπό και το ξέρεις καλά,
στη γραμμή του ΟΑΕΔ
σε πανεπιστήμια
σε σχολεία
σε φυλακές
σε ψυχιατρεία
στους συγγενείς
στους γνωστούς
στους φίλους
στις γυναίκες
στο δρόμο
στους χώρους
στις ομάδες
σε κοπάδια
σε βουνά
και τέχνες.

Μη ρωτάς γιατί δεν βρήκες.

Μάλλον δεν ήθελες.

Ήθελές να είσαι ελεύθερος.

Είσαι.

Μόνο που η κοινωνία αναλώνεται,
στη γραμμή του ΟΑΕΔ
σε πανεπιστήμια
σε σχολεία
σε φυλακές
σε ψυχιατρεία
στους συγγενείς
στους γνωστούς
στους φίλους
στις γυναίκες
στο δρόμο
στους χώρους
στις ομάδες
σε κοπάδια
σε βουνά
και τέχνες.

Μην εκπλίσεσαι.

Ήταν στα ψιλά γράμματα γι΄αυτό δεν το είδες.

Ινφο

Το όπλο που θα καταστρέψει τον άνθρωπο δεν είναι τα πυρηνικά παρόλο που όλο και πιο πολύ φλερτάρουμε με αυτά και τον αρμαγεδόν μας.

Το όπλο που θα καταστρέψει τον άνθρωπο είναι η πληροφορία. Που να χωρέσει το μυαλό πλέον τόση βία τόση αδικία. Παντού. Σου έρχεται από παντού.

Η πληροφορία έχει ξεφύγει από την δυνατότητα επεξεργασίας του ατόμου και από κάθε ανθρώπινη νοητική κλίμακα και ας είναι ο άνθρωπος ο δημιουργός της. Ή μάλλον η κοινωνία διότι ένας και μόνο άνθρωπος δεν μπορεί να δημιουργήσει τις προυποθέσεις γέννησης της πληροφορίας που περικλείει τόση βία και τόση αδικία...σε ένα τόσο δα μικρό πλανήτη...

Μετά την απεργία

Ξημέρωσε λοιπόν και βιάστηκες να βγείς να δηλώσεις πόσο κόσμο είχε η πορεία, πόσους δέσανε, πόσους δείρανε, πόσους παρολίγο δολοφόνησαν, πόσα μπουκάλια και πόσες πέτρες φύγανε.
Κάθομαι εδώ στο δικό μου τόπο της μισθωτής σκλαβιάς με το ίδιο μεροκάματο με προχτές και την ίδια έλλειψη σύμβασης και ενσήμων, τους ίδιους απλήρωτους λογαριασμούς στο τραπέζι.Στο μετρό ακύρωσα και εισητήριο, δεν είχα όρεξη να ριψοκινδυνεύσω και να βασιστώ στην αλληλεγγύη των συνεπιβατών μου.
Μάλλον ξύπνησα χωρίς αυταπάτες σήμερα.
Περιμένω το επόμενο πανυγήρι να απεργήσω μπας και κοιμηθώ καμιά ώρα παραπάνω, όπως χθες. Ναι θα κοιμηθώ γιατί βαρέθηκα τα ραντεβουδάκια με καριόλες γκόμενες μεσημεριάτικα στο μουσείο, στα προπύλαια, στην κλαυθμώνος. Τέλος στο τζόγο του δρόμου μάγκες.
Οι δρόμοι ανήκουν στην εξουσία πλέον, ας το καταλάβουμε,είτε αυτή φοράει στολή, είτε καπέλο συνδικαλιστή. Θες δρόμο μάγκα μου; κάπου κατά τις 4 τα ξημερώματα φεύγουν οι κλούβες και οι δελτάδες από την ακαδημίας και τότε βολτάρω εγώ και τα βηματά μου σχίζουν την άσφαλτο. Ελα να με βρείς αν είσαι ακόμα όρθιος από τα ξύδια, γιατί πρέπει να γυρνάς όρθιος από τα ξύδια. Ξέρεις το κεφάλι ψηλά και βλέμμα να γυαλίζει. Καιρός να σκεφτούμε έξω από το κουτί που λένε και οι μαλάκες.
Και την επόμενη φορά που θα φωνάξεις διαχωρίζοντας τους ανθρώπους σε εξεγερμένους και υποταγμένους σκέψου σε τι εθίμου βήματα σεριανίζεις.
Μην τσιτώνεις όμως.
Αν σε κρίνω είναι γιατί απο εσένα περιμένω να αλλάξει κάτι.
Το να κράξω κανάλια, υπουργούς, μπάτσους και πλουσίους δεν με ψήνει πια.
Κρίνεις αυτόν που πιστέυεις οτί αλλάζοντας μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.
Για τους άλλους έχω τις κρεμάλες μου στημένες πλέον.

Με φίλο το μινόταυρο

Βαδίζουμε παραμιλώντας

και αφήνοντας

παράλληλες σκιές

τις ώρες που η πόλη

μοιάζει με δράκο κοιμισμένο

βάζοντας ουσιαστικά προ

επιθετικών προσδιορισμών,

υποκειμενικότητες προ

αντικειμενικοτήτων,

προχωράμε

τα πέρνουμε όλα σβάρνα

γιατί οι νόμοι σας

είναι λαβύρινθοι

που εσείς θα πέσετε μέσα,

όσο για εμάς έχουμε το μινόταυρο

για φίλο

και το μίτο για να σας κρεμάσουμε.