Ψιλά γράμματα

Θυμάσαι πιστεύω πως είναι να γυρνάς μέσα στην πόλη χωρίς σκοπό.
Η ενοχή σου κάθεται στο στήθος όπως την γύρη τώρα που μπαίνει η άνοιξη.
Μέχρι να φταρνιστείς και σαν μίξα να χυθεί στον τοίχο και να γλιστράει προς τα κάτω
αργά βασανιστικά σε διάφορα σχήματα που θα ζήλευε και ο Νταλί.
Στην τελική καλύτερα αυτή παρά τα μυαλά σου.

Αφού σου βγεί και η ενοχή μένεις ελεύθερος χωρίς σκοπό.

Μη ρωτάς γιατί.

Έψαξες για σκοπό και το ξέρεις καλά,
στη γραμμή του ΟΑΕΔ
σε πανεπιστήμια
σε σχολεία
σε φυλακές
σε ψυχιατρεία
στους συγγενείς
στους γνωστούς
στους φίλους
στις γυναίκες
στο δρόμο
στους χώρους
στις ομάδες
σε κοπάδια
σε βουνά
και τέχνες.

Μη ρωτάς γιατί δεν βρήκες.

Μάλλον δεν ήθελες.

Ήθελές να είσαι ελεύθερος.

Είσαι.

Μόνο που η κοινωνία αναλώνεται,
στη γραμμή του ΟΑΕΔ
σε πανεπιστήμια
σε σχολεία
σε φυλακές
σε ψυχιατρεία
στους συγγενείς
στους γνωστούς
στους φίλους
στις γυναίκες
στο δρόμο
στους χώρους
στις ομάδες
σε κοπάδια
σε βουνά
και τέχνες.

Μην εκπλίσεσαι.

Ήταν στα ψιλά γράμματα γι΄αυτό δεν το είδες.

Ινφο

Το όπλο που θα καταστρέψει τον άνθρωπο δεν είναι τα πυρηνικά παρόλο που όλο και πιο πολύ φλερτάρουμε με αυτά και τον αρμαγεδόν μας.

Το όπλο που θα καταστρέψει τον άνθρωπο είναι η πληροφορία. Που να χωρέσει το μυαλό πλέον τόση βία τόση αδικία. Παντού. Σου έρχεται από παντού.

Η πληροφορία έχει ξεφύγει από την δυνατότητα επεξεργασίας του ατόμου και από κάθε ανθρώπινη νοητική κλίμακα και ας είναι ο άνθρωπος ο δημιουργός της. Ή μάλλον η κοινωνία διότι ένας και μόνο άνθρωπος δεν μπορεί να δημιουργήσει τις προυποθέσεις γέννησης της πληροφορίας που περικλείει τόση βία και τόση αδικία...σε ένα τόσο δα μικρό πλανήτη...

Μετά την απεργία

Ξημέρωσε λοιπόν και βιάστηκες να βγείς να δηλώσεις πόσο κόσμο είχε η πορεία, πόσους δέσανε, πόσους δείρανε, πόσους παρολίγο δολοφόνησαν, πόσα μπουκάλια και πόσες πέτρες φύγανε.
Κάθομαι εδώ στο δικό μου τόπο της μισθωτής σκλαβιάς με το ίδιο μεροκάματο με προχτές και την ίδια έλλειψη σύμβασης και ενσήμων, τους ίδιους απλήρωτους λογαριασμούς στο τραπέζι.Στο μετρό ακύρωσα και εισητήριο, δεν είχα όρεξη να ριψοκινδυνεύσω και να βασιστώ στην αλληλεγγύη των συνεπιβατών μου.
Μάλλον ξύπνησα χωρίς αυταπάτες σήμερα.
Περιμένω το επόμενο πανυγήρι να απεργήσω μπας και κοιμηθώ καμιά ώρα παραπάνω, όπως χθες. Ναι θα κοιμηθώ γιατί βαρέθηκα τα ραντεβουδάκια με καριόλες γκόμενες μεσημεριάτικα στο μουσείο, στα προπύλαια, στην κλαυθμώνος. Τέλος στο τζόγο του δρόμου μάγκες.
Οι δρόμοι ανήκουν στην εξουσία πλέον, ας το καταλάβουμε,είτε αυτή φοράει στολή, είτε καπέλο συνδικαλιστή. Θες δρόμο μάγκα μου; κάπου κατά τις 4 τα ξημερώματα φεύγουν οι κλούβες και οι δελτάδες από την ακαδημίας και τότε βολτάρω εγώ και τα βηματά μου σχίζουν την άσφαλτο. Ελα να με βρείς αν είσαι ακόμα όρθιος από τα ξύδια, γιατί πρέπει να γυρνάς όρθιος από τα ξύδια. Ξέρεις το κεφάλι ψηλά και βλέμμα να γυαλίζει. Καιρός να σκεφτούμε έξω από το κουτί που λένε και οι μαλάκες.
Και την επόμενη φορά που θα φωνάξεις διαχωρίζοντας τους ανθρώπους σε εξεγερμένους και υποταγμένους σκέψου σε τι εθίμου βήματα σεριανίζεις.
Μην τσιτώνεις όμως.
Αν σε κρίνω είναι γιατί απο εσένα περιμένω να αλλάξει κάτι.
Το να κράξω κανάλια, υπουργούς, μπάτσους και πλουσίους δεν με ψήνει πια.
Κρίνεις αυτόν που πιστέυεις οτί αλλάζοντας μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.
Για τους άλλους έχω τις κρεμάλες μου στημένες πλέον.

Με φίλο το μινόταυρο

Βαδίζουμε παραμιλώντας

και αφήνοντας

παράλληλες σκιές

τις ώρες που η πόλη

μοιάζει με δράκο κοιμισμένο

βάζοντας ουσιαστικά προ

επιθετικών προσδιορισμών,

υποκειμενικότητες προ

αντικειμενικοτήτων,

προχωράμε

τα πέρνουμε όλα σβάρνα

γιατί οι νόμοι σας

είναι λαβύρινθοι

που εσείς θα πέσετε μέσα,

όσο για εμάς έχουμε το μινόταυρο

για φίλο

και το μίτο για να σας κρεμάσουμε.

Σάικο ή αλλιώς ξυπνάτε

Κανένας δεν τον είδε να μπαίνει στο μπαρ,

παρήγγειλε ένα jack,

το κατέβασε,

όπλισε την καραμπίνα,

τράβηξε τη σκανδάλη,

έφαγε κάποιους,

και ύστερα φώναξε,

καριόληδες ξεσηκωθήτε ή αλλιώς σας ανοίγω καινούρια κωλοτρυπίδα, σας γαμάω όλους και χύνω στις φλέβες σας μουνιά.

Rays in debris.