Περιμένοντας…

 

 

 

…να συμπληρωθεί το πάζλ

ή

απλά

κάτι που μου λείπει…

 

Το καλύτερο ανέκδοτο του 2009 (μέχρι τώρα).

Δ

Δεν σου λέω γιατί...

Τον τελευταίο καιρό τρέχω,τρέχω,αφήνομαι να τρέχω στρυφογυρνώντας εδώ και εκεί.

Πότε θα με δείς ώρες στην δουλειά, πότε να αλητεύω, πότε να λιάζομαι και να χαζεύω.




Ξύδια αυξημένα.




'Δεν θα πεθάνουμε ποτε', είναι το πόρισμα που βγήκε.











Δεν σου λέω γιατί...

Θα το βρω…

 

Μερικές φορές νιώθεις την ζωή μονόδρομο

 

και περπατάς

 

 

περπατάς και νιώθεις πολλά κοινά με ένα τελειωμένο τσιγάρο

 

 

φυλακισμένος από τις ομορφιές του κόσμου

 

 

σαπισμένος…

 

 

μέχρι να δεις ότι στα μικρά πράγματα

 

     

 

είναι τα ωραία.

 

 

 

 

 

 

Προσπαθώ να το ξαναβρώ.

Ξημέρωμα...

Το ξημερώσαμε πάλι σήμερα...

έπρεπε όμως

γιατί

άσχημα μαντάτα μας βρήκανε.

Θα την βρούμε την άκρη

αφού υπάρχει καλή παρέα...

Urban άνοιξη.

Μέσα στο γκρίζο σκηνικό της Στουτγκάρδης,μιας από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές πόλεις της Γερμανίας, βλέπεις στο μέσο του Μάρτη αυτό και λες τότε:

Διάολε μπήκε η άνοιξη.

Ξυπνήστε.



Γιατί φίλε μου έχουμε χάσει το συγχρονισμό μας με την φύση και τις εποχές.

Τώρα έχουμε χρώμα και τις τέσσερις εποχές του χρόνου,επειδή έχουμε οθόνες μεγάλες και επίπεδες.

Επίπεδες,κατάλαβες.

Οπως και η ζωή μας.

Οπως μάλλον θέλουν να είναι η ζωή μας.


Αλλά εγώ θα υποδεχτώ την άνοιξη.

Την περίμενα καιρό.

Δεν με ξεγέλασαν οι οθόνες...


Εχω και αυτόν τον ήλιο να μου το θυμίζει.

Που ζεσταίνει όλα τα ζωντανά.

Ξέχασα εσύ έχεις καλοριφέρ και αρκουδίσιον.

Αλλά ποιός σου είπε ότι ανήκεις στα ζωντανά;


Αχ πόσο μου λείπει ένα φυλλοβόλο δέντρο έξω από το παράθυρο...