Για τους έγκλειστους σε πολιτικούς μικρόκοσμους (ή αλλιώς μεταξύ μας καλά τα λέμε).

Απεικόνιση πολιτικών χώρων από μακρυά.

Πράγμα οράματος νυχτός.

Βλέπω σε άσπρο και μαύρο.

Βλέπω χιονισμένα τετράγωνα,ανθρώπινα,τσιμεντένια,
ποια η διαφορά δεν ξέρω.

Βλέπω από ψηλά.

Βλέπω ερπυστριοφόρα να παλεύουν με το χιόνι και τα χαλάσματα,ανθρώπινα,τσιμεντένια,
ποια η διαφορά δεν ξέρω.

Βλέπω μακρυά.

Βλέπω σημαίες να παίρνουν ζωές,με κρότο,με λάμψη,ποια η διαφορά,οι αισθήσεις μία.

Δε βλέπω πια,
αν είναι παρελθόν,παρόν ή μέλλον.

5 sms ή αλλιώς μια ματιά στην σύγχρονη επικοινωνία.

1.

Θέλεις;

2.

Τί να θέλω να γράψεις ή τίτλο;

3.

Εχω και Halls.

4.

lol

5.

Δηλαδή;

Σε ορυχεία σκοτεινά...

Ένα βροχερό πρωινό, λίγο πριν έρθει η άνοιξη, βλέπω τον εαυτό μου σε μια λασπωμένη κοιλάδα να κοιτάζω πολύχρωμες πέτρες. Υπάρχει κάποιος που μιλάει και κάποιοι που τον ακούνε. Που και που βρίσκομαι εντός του συνόλου πότε εκτός αφημένος στην άγρια ομορφιά του τοπίου, εκεί όπου το γήινο παλεύει με το έσωγήινο που ο άνθρωπος θέλησε να επιβάλλει τεχνητά στο τοπίο. Στα αυτιά μου φτάνουν διηγήσεις για τα ορυχεία του Λαυρίου. Ήρεμα και σαγηνευτικά στο μυαλό μου ακουμπάει η παρακάτω ιστορική πληροφορία:

''Η κίνηση που έκρινε τον πελοπονησιακό πόλεμο ήταν η απελευθέρωση των σκλάβων που δούλευαν για λογαριασμό της Αθήνας στα ορυχεία του Λαυρίου στην εξόριξη ασημιού και σιδήρου, από τους Σπαρτιάτες.''

Το τοπίο ξαφνικά αλλάζει. Οι θάμνοι, τα χορτιάρα, οι πέτρες, τα δέντρα, ακόμα και ο ουρανός περνάνε σε δεύτερο πλάνο. Το μάτι εστιάζει σε βρώμικους, αδύνατους ταλαιπωρημένους ανθρώπους να βγαίνουν από τρύπες στο έδαφος, καθώς στα αυτιά φτάνει βίαιος ο ήχος από τα ξίφη που συναντάν το μέταλλο. Πόλεμος και ελευθερία στο ίδιο κάδρο.

Τις τελευταίες μέρες η παραπάνω εικόνα ανακατεύεται με τα γεγονότα.

Μια και μόνο γεωγραφική αναφορά αγώνα πυροδοτεί πολύ αισιόδοξες σκέψεις στο μυαλό μου, οτί και πάλι οι σκλάβοι θα παίξουν ένα σημαντικό ιστορικό ρόλο, στη Λαυρεωτική.

Για όσους κατέβηκαν χθες στους δρόμους, για αυτά τα παιδιά...

Όλοι κουβαλάμε, σαν τον Αινεία, τον πατέρα μας στους ώμους.

Όταν είμαστε ακόμα αδύναμοι, το βάρος του μας εμποδίζει στην πορεία,

αλλά ύστερα γίνεται ακόμα πιο ελαφρύ,

ώσπου μια μέρα παύει να γίνεται αισθητό

και αντιλαμβανόμαστε ότι έχει πεθάνει.

Τότε τον εγκαταλείπουμε για πάντα

σε μια στροφή του δρόμου

και σκαρφαλώνουμε στους ώμους του παιδιού μας.

Ο Αγχίσης στους ώμους, Οράσιο Καστίγιο.

υ.γ. Ευχαριστώ την Κ. που το βρήκε.

Είμαι με τους τρελούς...

Να μια λύση για όσους πλήτονται από τις οικονομικές επιλογές της κυβέρνησης.

Κοινώς για όσους ενδιαφέρονται μόνο για το χρήμα. Η κυβέρνηση διαχειρίζεται ενα ποσό δανεισμού. Το ποσό αυτό καταλήγει με πακέτα στις τράπεζες. Οι κοινωνικές δαπάνες μειώνονται και αντικαθιστούνται από τον ιδιωτικό τομέα (υγεία, παιδεία, κ.α.) για να αποπληρωθεί αυτό το ποσό δανεισμού. Ληστεύετε μια τράπεζα και μπορείτε να πληρώσετε το κόστος των αναγκών σας στον ιδιωτικό τομέα. Απλή μαθηματική λογική. Ούτε ιδανικά, ούτε τρεξίματα, ούτε διεκδικήσεις. Καθαρά ρίσκο μιας ημέρας.

Όσον αφορά αυτούς τους τρελούς που θέλουν μια άλλη κοινωνία χωρίς χρήματα, δάνεια, τράπεζες, ιδιώτες και κυβερνήσεις μην τους δίνετε σημασία, τρελοί είναι τι περιμένετε;