Πέτρα από γκρι

Πέτρα από γκρι,
βαρέθηκα να κράζω την ζωή,
φοβάμαι ότι θα φύγει και δεν θα ξαναρθεί.

Όπως εκείνο το χρώμα των νερών το κοραλλί,
που έβλεπα με χέρια και πόδια
τότε που ήμουν μακρυά από τιβί.

Και ανέβηκες εσύ στον ουρανό,
μέσα από το μαύρο το νερό
Κάποιοι σε είπαν φεγγάρι ολόκληρο.

Πέτρα από γκρι,
δεν την πέταξα εκεί,
που παραμόνευε σκυλί.

Κι έμαθα ένα βράδυ στο χειμώνα,
ότι σας την πέσαν έτσι καρφωτά,
ακόμα και πάνω στην κρυψώνα.

Πέτρα από γκρι,
από τότες στην τσέπη μου θα ζει,
γιατι πάντα παραμονεύει ένα σκυλί.

Τα σιδερένια δόντια του θα σπάσω,
δεν θα με κατευνάσω
και τη ζωή από εδώ κι ομπρός θα τη γιορτάσω.

Δίδυμα;

Καλές παρέες κάναμε στην εξοχή...

...άλλοι όμως οι ρυθμοί εδώ...

Όταν θα δεις

Όταν θα δεις φωτεινό ουρανό τα μεσάνυχτα
και το χέρι που κρατούσες σε εκείνον τον άδειο πεζόδρομο να σε αφήνει,
τότε να ξέρεις ότι το τελευταίο ελάφι της Πάρνηθας, σερβιρήστηκε σε πιάτο.

Όταν θα δεις εκείνη την φλόγα στο φουγάρο καθώς μπαίνεις στην πόλη
και τον δρόμο προς τα ιερά θαμμένο σε τσιμέντο,
τότε να ξέρεις πως στην γωνιά σε περιμένει ο ρουφιάνος.

Όταν θα δεις άδεια την πλατεία
και μια καύτρα ενός τσιγάρου να φωτίζει πρόσωπο Θανάτου,
τότε να ξέρεις ότι οι δράκοι πήραν τους καλύτερους.

Όταν θα δεις εμένα να σε κοιτάζω,
πλέον, μην με λυπηθείς.
Τράβα τη σκανδάλη.

Άκου ελληνάκο!

Γιατί δεν κάνουμε κι ένα δημοψήφισμα για το αν πρέπει να τρώνε, να πηγαίνουν σχολείο ή απλά να κυκλοφορούν στο δρόμο?
Άκου ελληνάκο!..
Μη φοβάσαι. Δεν κινδυνεύει η μίζερη ζωούλα σου από τον μετανάστη που θα συναντήσεις στην κάλπη, την ώρα που θα γλύφεις τον φάκελο, όπως έγλυφες τον πολιτικό που θα φροντίσει τον γιόκα σου να βγει το ίδιο αποχαυνωμένος με εσένα.
Δεν κινδυνεύεις, ελληνάκο, από την ιθαγένεια που δικαιούται ένα παιδί που έχει γεννηθεί εδώ -κανείς αλλοδαπός δε θα σου στερήσει τη μαγκιά, την κλανιά και τα reality της τηλεόρασης. Κανείς μετανάστης δε θα σου στερήσει τους (διαμορφωτές των απόψεων σου) αγαπημένους σου δημοσιογράφους. Κανείς αλλόθρησκος δε θα σου στερήσει τη θρησκεία σου. Όλα αυτά είναι καταδικασμένα να πεθάνουν κάποια στιγμή ελληνάκο -όπως κι εσύ. Είτε το θες είτε όχι. Θα μείνεις με τον φραπέ στο χέρι και την αθλητική στη μασχάλη, να κράζεις τους αλλοδαπούς και τους αλλόθρησκους, όπως κάνεις τόσα χρόνια.
Αλλά σε παραδέχομαι, ελληνάκο. Είσαι αγωνιστής. Ό,που κρίνεις ότι μπορείς να κάνεις τη διαφορά, δίνεις το παρόν και ρίχνεσαι στη μάχη. Σαν γνήσιος Έλληνας! Γεμίζεις γήπεδα για να βοηθήσεις την αγαπημένη σου ομάδα να γυρίσει το παιχνίδι. Γεμίζεις δρόμους για να φωνάξεις συνθήματα υπέρ των πολιτικών που αξίζεις. Γέμισες μια ολόκληρη χώρα όταν σε έπεισαν ότι το όνομα της Μακεδονίας είναι πιο σημαντικό από τη ζωή σου. Από τα παιδιά σου. Από την κοπιαστική καθημερινότητα σου…
Θες δημοψήφισμα ελληνάκο? Δε σε είδα να το ζητάς όταν καταχράστηκαν τα λεφτά σου. Όταν πήραν την κόρη του διπλανού σου στο δημόσιο κι όχι τη δικιά σου. Όταν διαπομπεύουν την αξιοπρέπεια σου και υποτιμούν τη νοημοσύνη (!) σου? Όταν η ζαρντινιέρες βαράνε πολίτες και οι σφαίρες μικρά παιδιά. Τι θα γινόταν αν ο Αλέξης ήταν Αλβανός? Τι θα άλλαζε στα αισθήματα σου? Ή ακόμα χειρότερα… ο μπάτσος αλλοδαπός! Ούτε να το σκέφτεσαι!
Άκου ελληνάκο προσεκτικά. Αργοπεθαίνεις. Όχι από τους μετανάστες. Από τη χαζομάρα σου και τον ύπνο τον βαθύ. Από την άγνοια και το συντηρητικό μυαλό σου. Ήδη έχεις αρχίσει και σαπίζεις. Και να σου πω κάτι? Καιρός ήταν…

«Δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα,
περιμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα»
Κώστας Βάρναλης, «Οι Μοιραίοι»

ΥΓ: Χαρίζεται ιθαγένεια σε μετανάστη. Ευχαριστώ.

Πηγή:(http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1117093)

Οι φετινές γιορτές...

comic View Askiew

...ήταν κάπως έτσι...χεχεχε...

2009

Πέρασε ένας χρόνος.

Έχει και ένα φεγγάρι έξω όμορφο που ταιριάζει σε τέτοιες σκέψεις και σου κρατάει παρέα.

Το 2009.
Ένας χρόνος που γεννήθηκε μέσα από ένα ζωντανό Δεκέμβρη. Εναν ζωντανό Νοέμβρη αλλά και ένα ζωντανό Όκτώβρη. Θα έλεγες ότι το 2009 ήταν ένα τέτοιο γέννημα. Στην άρχη βέβαια. Μέτα είχε χαθεί η μπάλα και για κάποιες στιγμές βαράγαμε τα δοκάρια.

Πολλά ζωντανά πράγματα. Περιπέτειες σε πολλά επίπεδα. Πράγματα που έσταξαν εμπειρία μέσα.
Το έξω διατηρείται ζωντανό.

Μια χρονιά που είπαμε ότι θα κάνουμε τα πάντα.
Ακόμα και τον κόσμο να αλλάξει.
Άμεσως μετά αγγίξαμε το τίποτα, έτσι για το γαμώτο. Γιατί μπορούσαμε και αυτό.

Και αφεθήκαμε να μας παρασύρει ο άνεμος που λέγεται ζωή.
Μας πήγε από εδώ.
Μας έταξε και το από εκεί.
Βαρεθήκαμε όμως τα ταξίματα. Κινήσαμε για άλλα.
Πολλά τα βρήκαμε, άλλα μας βρήκαν και με κάποια συναντηθήκαμε σαν σε πρώτο ραντεβουδακι.

Ευχαριστώ.

1/1/2009 – 31/12/2009

R.I.P.