Δεν είναι απλά μια επέτειος...

O

Λ

Ο

Ι


Σ

Τ

Ο

Υ

Σ



Δ

Ρ

Ο

Μ

Ο

Υ

Σ

!

Γκρι τα πραγματα...

...αυτες τις μερές...


...νομίζεις ότι ο καιρός αυτός μας ταιριάζει...

Τέλος Νοέμβρη (ετεροχρονισμένα)

Η νέα μου αυτοχωροθέτηση τελειώνει σιγά-σιγά. Άιντες γιατί πολύ καιρό έλειψα από τα εγκόσμια.
Τα εγκόσμια στα οποία πλησιάζει και πλανάται πάνω τους ένας Δεκέμβρης.

Θα γίνει αφορμή για νέο αντάμωμα ανθρώπων και δημιουργία όμορφων καταστάσεων;

Ή μήπως θα ξεκινήσει άλλη μία ''επέτειος'' στο ύφος του πολύτεχνείου του '73, στο οποίο και φέτος πέσανε σα λυσασμένα σκυλιά τα κόμματα να καρπώθουν την τότε εξέγερση που είχε πολλά κοινά στοιχεία με τον περσινό Δεκέμβρη, μέχρις να μεγαλώσουν οι τώρα εξεγερμένοι και να διεκδικήσουν και αυτοί πλέον ως κουρασμένοι επαναστάτες εξουσία;

Πάνω από όλα όμως η οργή για κάποιους ευτυχώς δεν σβήνει.

Πέρα από αυτό η ''πράσινη αλλάγη'' γίνεται φοροεισπρακτηκότερη και αστυνομικότερη και το πλήθος στενάζει με αμανέδες από την Ιστανμπούλ μιας και τώρα η Aegean έχει καθημερινές πτήσεις.

Οι εναλλακτικοί σχεδιάζουν εξωτικά ταξίδια για φαντασμαγορικά μουσεία, ηφαίστεια, ανήλικες πόρνες και ότι άλλο κυκλοφορεί στα ντοκυμαντέρ του σκάι και σε κάθε καθώς πρέπει εναλλακτικό μετα-φοιτητικό μπάρ.

Οι μικροαστικότεροι των εναλλακτικών τακτοποιούν σπιτικά και ανταλλάσουν αυτοκινούμενα κονσερβοκούτια εφόσον χάσαν την απόσυρση(ευτυχώς γιατί δεν παλευόταν άλλο το άγχος από την πτώση της αγοράς αυτοκινήτου λόγω κρίσης).

Η φύση ώς γνωστόν μας λείπει και την βλέπουμε με το μακαρόνι και μάλλον της λείπουμε και εμείς γι΄αυτό και μας κάνει τέτοιο καιρό μπας και γλυκαθούμε και ξεμιτήσουμε από την μητρόπολη και αυτό-εμφανιστούμε σε κανένα βουνό.

Και μιας και έκανα λόγο για τον καιρό να του πώ και γώ με την σειρά μου ότι μας έχει γαμήσει με τις υγρασίες που έκανε
τελευταία.

Τι τα θές όμως τέλος Νοέμβρη και βλέπουμε..

ΧΑΟτικά

Μια ηρεμία που πηγάζει από το εξωτερικό χάος με κυριεύει.

Δεν είναι καν οξύμωρο το σχήμα.Το χάος γεννά ζωή.Οποιος διαφωνεί ας διαβάσει λίγο περί της θεωρίας του χάους.Θα καταλάβει ότι ακόμη και μέσα στον καφέ που πίνει ισχύουν αυτοί οι φυσικοί νόμοι.

Ας το καταλάβουμε, η τάξη δεν είναι ο κανόνας στη φύση. Καλά θα ήταν άμα, αλλά δεν. Οποιος επομένως αναζητεί την τάξη εναντιόνεται στην ιδια του τη φύση, ας μην αυταπατάται.

Ετσι και γω βαδίζοντας στην αταξία του μυαλού μου δημιουργώ νέους κόσμους. Οχι για την ανθρωπότητα, ούτε για τα παιδιά μου.Για την ψυχή μου.

Για την ψυχή η οποία σιγά σιγά συντονίζει με το ρυθμό του Κόσμου.

Χαοτικά, ανώριμα, παίζοντας,ζάρια.

Καθώς αυτή συντονίζει ακούω όλους τους κραδασμούς από τα έγκατα της γης μέχρι τους αστεροιδείς που οι τροχιές τους ανταμώνουν.

Απαρνούμε ότι προσπαθεί να μου θυμίσει τι θα έπρεπε να κάνω κάθε στιγμή.
Πότε με κυριεύει η αδράνεια των βουνών και πότε η φυγόκεντρος δύναμη της γης της ίδιας.
Και με πιάνει και με τινάζει στα όρια του σύμπαντος. Στα όρια της ύπαρξης μου.
Γιατί χωρίς την ύπαρξη του εαυτού μου δεν θα υπήρχε το σύμπαν (απροσδιοριστία φίλε μου).

Είμαστε το παν. Μπορούμε να κάνουμε τα πάντα.Και τα κοάλα επίσης.

Ας επικοινωνήσουμε...

Χρώματα του φθινοπώρου

Μέσα στην ζαλάδα της υποχρεωτικής κοινωνικοποίησης,

γεννιέται η βία του φλέρτ υπό την μπαρόβια σκέπη απομακρυσμένων τόπων.

Η γνωριμία του κάθε σαββάτου, ανειλικρινής μέσα στις ορμές της.
Η γνωριμία της δευτέρας ειλικρινής και δύσκολη λόγω της αλλοτρίωσης της μέρας.

Το μπουκάλι με το ουίσκι λειτουργεί σαν μεγενθυντικός φακός πάνω στις ανθρώπινες σχέσεις.

Απλοποιεί την επικοινωνία. Ηττα από τα αποδυτήρια είναι, όταν κάτι οφείλει από τη μήτρα του να είναι απλό.

Και ένα ακόμη σάββατο έφτασε.

Ο θρίαμβος του μικροαστισμού στα πόδια μας ξεχύνεται σαν εμετός ένα ξημέρωμα σε μια γκρίζα πόλη.

Και όσοι είναι ακόμη ζωντανοί θαρρείς να γίνονται και κείνοι γκρί λες και θέλουν να κρυφτούν,να μην τους βρει η αυγή.

Η αμήχανη ευτυχία ενός κόσμου που οδεύει ολοταχώς προς την επόμενη 8ωρη πενθήμερη ήττα του, απέχει πολύ από το κυριακάτικο γέλιο των πιτσιρικάδων στις γειτονιές.

Ο καφές χλωμιάζει πιο πολύ το πρόσωπο.

Παίρνει μακρυά και τα τελευταία υπολλείματα συνειδητής αυτο-άγνοιας.

Είμαι όμως έτοιμος και πάλι να ριχτώ σε αυτήν την αρένα με τα θηρία.

Οταν το μόνο που θα ήθελα είναι λίγο ακόμη από αυτά τα φθινοπωρινά χρώματα σε ένα κάστρο που ποτέ δεν είδα...

Αυτό συμβαίνει...

υ.γ. αφιερωμένο στα πιο ωραία μπυράκια των λίγων ημερών στην Αθήνα...