Πέμπτη, 24 Φεβρουαρίου 2011

Μετά την απεργία

Ξημέρωσε λοιπόν και βιάστηκες να βγείς να δηλώσεις πόσο κόσμο είχε η πορεία, πόσους δέσανε, πόσους δείρανε, πόσους παρολίγο δολοφόνησαν, πόσα μπουκάλια και πόσες πέτρες φύγανε.
Κάθομαι εδώ στο δικό μου τόπο της μισθωτής σκλαβιάς με το ίδιο μεροκάματο με προχτές και την ίδια έλλειψη σύμβασης και ενσήμων, τους ίδιους απλήρωτους λογαριασμούς στο τραπέζι.Στο μετρό ακύρωσα και εισητήριο, δεν είχα όρεξη να ριψοκινδυνεύσω και να βασιστώ στην αλληλεγγύη των συνεπιβατών μου.
Μάλλον ξύπνησα χωρίς αυταπάτες σήμερα.
Περιμένω το επόμενο πανυγήρι να απεργήσω μπας και κοιμηθώ καμιά ώρα παραπάνω, όπως χθες. Ναι θα κοιμηθώ γιατί βαρέθηκα τα ραντεβουδάκια με καριόλες γκόμενες μεσημεριάτικα στο μουσείο, στα προπύλαια, στην κλαυθμώνος. Τέλος στο τζόγο του δρόμου μάγκες.
Οι δρόμοι ανήκουν στην εξουσία πλέον, ας το καταλάβουμε,είτε αυτή φοράει στολή, είτε καπέλο συνδικαλιστή. Θες δρόμο μάγκα μου; κάπου κατά τις 4 τα ξημερώματα φεύγουν οι κλούβες και οι δελτάδες από την ακαδημίας και τότε βολτάρω εγώ και τα βηματά μου σχίζουν την άσφαλτο. Ελα να με βρείς αν είσαι ακόμα όρθιος από τα ξύδια, γιατί πρέπει να γυρνάς όρθιος από τα ξύδια. Ξέρεις το κεφάλι ψηλά και βλέμμα να γυαλίζει. Καιρός να σκεφτούμε έξω από το κουτί που λένε και οι μαλάκες.
Και την επόμενη φορά που θα φωνάξεις διαχωρίζοντας τους ανθρώπους σε εξεγερμένους και υποταγμένους σκέψου σε τι εθίμου βήματα σεριανίζεις.
Μην τσιτώνεις όμως.
Αν σε κρίνω είναι γιατί απο εσένα περιμένω να αλλάξει κάτι.
Το να κράξω κανάλια, υπουργούς, μπάτσους και πλουσίους δεν με ψήνει πια.
Κρίνεις αυτόν που πιστέυεις οτί αλλάζοντας μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.
Για τους άλλους έχω τις κρεμάλες μου στημένες πλέον.

Τρίτη, 22 Φεβρουαρίου 2011

Με φίλο το μινόταυρο

Βαδίζουμε παραμιλώντας
και αφήνοντας
παράλληλες σκιές
τις ώρες που η πόλη
μοιάζει με δράκο κοιμισμένο
βάζοντας ουσιαστικά προ
επιθετικών προσδιορισμών,
υποκειμενικότητες προ
αντικειμενικοτήτων,
προχωράμε
τα πέρνουμε όλα σβάρνα
γιατί οι νόμοι σας
είναι λαβύρινθοι
που εσείς θα πέσετε μέσα,
όσο για εμάς έχουμε το μινόταυρο
για φίλο
και το μίτο για να σας κρεμάσουμε.